Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ, ΤΩΝ 10 ΠΑΡΘΕΝΩΝ


Δεν θυμάμαι από πότε έχω να βρεθώ σε περιβάλλον με τουλάχιστον δέκα παρθένους. Λογικά από το σχολείο. Λογικότερα στο γυμνάσιο.  Γι’ αυτό δεν μπορώ να πω τίποτα για την παρθενία… πουθενά!

Πρόσφατα βρέθηκα σε μια μεγάλη παρέα και μετά από πολύ καιρό, θυμήθηκα ποια ήταν τα βασικά θέματα συζήτησης πριν το κακό που μας βρήκε (που μας έψαχνε, επειδή το κάναμε και τελικά μας βρήκε δηλαδή). Τι συζητάει κανείς γύρω στα 30 του, σε ένα περιβάλλον που νοιώθει και δεν νοιώθει άνετα, με την έννοια ότι νοιώθεις μεν άνετα γιατί σκέφτεσαι ότι ο άλλος απέναντί σου δεν μπορεί να είναι και τόσο διαφορετικός από εσένα και δεν νοιώθεις αρκετά άνετα ώστε να μιλήσεις για τις φοβίες σου (χωρίς να σε πει φρικιό αυτός που δεν σε ξέρει). Μιλάς για το σεξ, γιατί το σεξ είναι πανανθρώπινο, όλοι έχουν κάνει (σε αυτή την ηλικία αν δεν το έχεις κάνει, απλά δεν θα σου μιλήσουν πολύ, γιατί θα είσαι έτσι κι αλλιώς το φρικιό της παρέας –ρατσιστικό, αν με ρωτάς, αλλά κάνε σεξ, είναι καλό και συγχρόνως έχει και θέμα συζήτησης σε παρέα 30άρηδων). Μιλάς για την μουσική, γιατί όλοι ακούνε μουσική και η μουσική είναι πανανθρώπινη, απλά δεν τα λες και όλα. Ακόμα και αυτοί που σε ξέρουν καλά, δεν ξέρουν ακριβώς τι σου αρέσει να ακούς. Δεν μιλάς πια για την δουλειά σου, ή αν το κάνεις απλά λες ότι πρόκειται να παραιτηθείς ή το έχεις κάνει ήδη ή έχεις απολυθεί ή τα πράγματα πάνε σκατά, οπότε γιατί να φορτώσεις ανθρώπους που δεν ξέρεις με τα νεύρα σου; Μιλάς και λίγο για την σχέση σου, αλλά όχι και πολύ, προτιμάς την συζήτηση γύρω από το σεξ. Η σχέση έχει γίνει θέμα ταμπού, σέβεσαι τον άλλο και δεν μιλάς για αυτά που σας συμβαίνουν, λες και συμβαίνουν μόνο σε εσάς.

Υπήρξε εποχή, ασχέτως οικονομικοπολιτικών συνθηκών που μια παρέα 30άρηδων έλεγε και κάτι άλλο; Μέσα σε μια περίοδο που την βιώνουμε εμείς περισσότερο έντονα από όλες τις γενιές (αφού θεωρητικά είμαστε στην πιο δημιουργική μας φάση και πρακτικά δεν μπορούμε να κάνουμε και πολλά, εξαιτίας της αναδιάρθρωσης-ανασυγκρότησης-αναμόρφωσης-αναστάτωσης), έχουμε ξεχάσει να κάνουμε ‘χαλαρές συζητήσεις’ με ανθρώπους που δεν ξέρουμε καλά. Λες και πρέπει να αποδείξουμε ότι μας απασχολεί περισσότερο από οτιδήποτε η κρίση, για να μην μας θεωρήσουν επιφανειακούς. 

Την επόμενη φορά λοιπόν που θα βρεθείς σε περιβάλλον όπου νοιώσεις οικεία, μην κρατιέσαι ρε παιδί μου, μιλάς την επομένη για χρέος, μίλα για το σχήμα της μήτρας σου και το αν μετράς το σεξ όπως τα μπάνια μικρός (που κάθε φορά που έμπαινες στην θάλασσα «μετρούσε» για μπάνιο). Και που μιλούσες για άλλα τόσο καιρό, τι κατάλαβες; Κιλά πήρες, μαλλιά έχασες και νεύρα γέμισες.

6 σχόλια:

  1. Αχ ν'αγιάσει το στόμα σου κοπέλα μου. Πόσο ταμπού είναι το σεξ εδώ, και στην πράξη και στην θεωρία. Κι εντάξει, οι ντόποιοι είναι δικαιολογημένοι, αλλά και οι έλληνες τα ίδια σκατά; Επειδή οι μισοί έχουν σπουδάσει στο Οξφορντττ, μιλάνε μόνο για τον Καντάφι και το μνημόνιο. Κανείς να μην αναφέρει για μια καινούρια στάση που δοκίμασε και είπε το δεσπότη παναγιώτη. Πόση μοναξιά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι που δεν έχουν δεσπότες! Πώς να σου πει για κάτι που έκανε και είδε τον ιμάμη, χωρίς να υπάρχει όνομα που να κάνει ομοιοκαταληξία; (lame joke)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. πάντα ήθελα να μιλήσω για το μάνγκο όταν είμαι με ανθρώπους που δεν γνωρίζω καλά. τις καλές και τις κακές του ιδιότητες. Δεν είναι τα αέρια πανανθρώπινα? γιατί να είναι ταμπού? ξέρω ότι ξεφεύγω λίγο από το θέμα αλλά ένιωσα την ανάγκη να το πω.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ πάντως τα αέρια, από όπου κι αν προέρχονται, τα σέβομαι! Την επόμενη φορά που θα βρεθούμε, μην διστάσεις, εγώ είμαι εδώ για να μιλήσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε ευχαριστώ αγαπητή Clarissa, ήξερα ότι μπορώ μετρήσω επάνω σου (εκ του count on you...lame joke αχαχούχα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή