Πέμπτη, 14 Απριλίου 2011

Γράψε κι εσύ... μπορείς!



Ο Αρναούτογλου γράφει βιβλίο.
Kαι η Πόπη Μαλιωτάκη γράφει βιβλίο.
Γιατί, δεν έγραψε η Δήμητρα Λιάνη?

Με πόση ευκολία γράφει κάποιος και εκτίθεται, ποτέ δεν θα το καταλάβω. Στην καλύτερη περίπτωση έχει διαβάσει κάποια βιβλία που τον έκαναν να θέλει να αρχίσει να πληκτρολογεί. Στην πιο συνηθισμένη, απλά πείστηκε για το ταλέντο του στη συγγραφή γράφοντας στα πρότυπα Τσαγκαρουσιάνου και Κωστόπουλου. Έχω βαρεθεί να διαβάζω ανθρώπους να γράφουν όπως θα έγραφε το ‘πρότυπο συντάκτη της Lifo’. Διάβαζα το «Γράμμα σε έναν νέο ποιητή» της Woolf και ένα ποίημα (που χρησιμοποιεί για άλλο λόγο βέβαια στο βιβλίο) μου καρφώθηκε σαν ένας καλός λόγος για να γράψεις: 

To penetrate that room is my desire,
The extreme attic of the mind, that lies
 Just beyond the last bend in the corridor.
Writing I do it. Phrases, poems are keys.
Loving’s another way (but not so sure).
 A fire’s in there, I think, there’s truth at last
Deep in a lumber chest. Sometimes I’m near,
But draughts puff out the matches, and I’m lost.
 Sometimes I’m lucky, find a key to turn,
 Open an inch or two — but always then
 A bell rings, someone calls, or cries of “fire”
 Arrest my hand when nothing’s known or seen,
 And running down the stairs again I mourn.

Καμιά φορά, διαβάζω κάτι, ξέρω ότι είναι σκουπίδι και σκέφτομαι: «Μα καλά, κανείς ποτέ δεν του είπε ότι γράφει παπαριές; Δεν έχει φίλους αυτός ο άνθρωπος;». Σαν αυτές τις υπέρβαρες γυναίκες που βγαίνουν από το σπίτι με κολάν, ενώ το λίπος πασχίζει να αποδεσμευτεί από την δυναστεία των ρούχων. Και όλοι την κοιτάζουν και σκέφτονται: «Μα δεν έχει συναίσθηση;».  Και γράφουν,  χωρίς συναίσθηση! Πόσο τυχεροί είναι όσοι λένε ότι είναι συγγραφείς, χωρίς να έχουν διαβάσει κάποιον αληθινό συγγραφέα!  Στη Νέα Υόρκη όλοι είναι σχεδιαστές. Στο Βερολίνο είναι όλοι dj’s. Στην Αθήνα όλοι γράφουν κάτι, κάπου.
 Κι εγώ γράφω… παπαριές τις περισσότερες φορές… αλλά ντρέπομαι!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου